Hugrenningar mínar í þetta skiptið eru þær hvort það sé olía við strendur landsins okkar. Ég las einhvern tíma að byrjað hefði verið á borholu á Skjálfanda en hætt hefði verið við hana vegna fjárskorts. Ég skil ekki af hverju menn kláruðu dæmið ekki því komið hefur í ljós að nóg var af peningum til alls annars. Meira að segja fékk einstaklingur lán hjá Kaupþingi sem var svo hátt að Alþjóðagjaldeyrisbankinn lánar ekki mikið hærri upphæðir. Varðandi umbrotin í stjórnmálaheiminum vona ég að við þegnar þessa lands fáum loks að vita hvernig staðan raunverulega er þegar ný stjórn tekur til starfa. Og að engu verði leynt.
Máltækið segir að nýjir vendir sópi best og ég var að spá í hvort ég ætti að senda þeim sóp

Heil og sæl

Ég eins og fleiri erum orðin þreytt á að láta draga okkur á asnaeyrum og láta ljúga að okkur um ástand mála. Fyrir mig er kominn tími til að standa upp úr sófanum og fara út. Ég mæti orðið á mótmælafundi og í fyrsta sinn í langann tíma finnst mér að ég sé að koma minni skoðum á framfæri. Ef þú ert einn af mörgum sem enn sitja í sófanum heima, þá segi ég við þig: Farðu út og láttu vita að þú viljir breytingar.

Kveðja,
Hanna

Elsku dúllurnar mínar. Aftur og enn gleðilegt ár 2009. Hvað skyldi svo árið bera í skauti sér? Ja, hver veit? Fyrir mér liggur þetta ár ósköp svipað og þessi sem á undan eru gengin. Erfitt en ekki ókleift. Allavega vona ég það. Ég get alveg sagt að ég hef séð það verra en þar fyrir finnst mér það ekkert betra.
Á meðan ég hef börnin mín og barnabörn tel ég að mér séu allir vegir færir. Svona næstum því Það má ef til vill segja að þetta sé sama gamla klisjan en það er alveg á hreinu frá mínum bæjardyrum séð að PENINGAR ERU EKKI ALLT. Ef ég lendi einhvern tíma í þeirri aðstöðu að þurfa að velja á milli fjölskyldu minnar og ríkidæmis, þá vel ég fjölskylduna. Ég er ein af þeim ljónheppnu sem hafa vinnu sem ég hef gaman af og ég vinn með jákvæðu og skemmtilegu fólki. Það eru ekki allir sem geta sagt það
Ég get líka sagt að ég hef það ágætt og er búin að koma mér upp síðu á facebook til að geta fylgst með fólkinu mínu og svo auðvitað nokkrum vinum bæði nýjum og gömlum. Farið vel með ykkur og horfið á bjartasta punktinn í málverkinu, þó hann sé dökkgrár.

Kveðja,

Hanna Björg

Þetta er alveg rétt hjá þér Inga mín og ekki rétt af mér að gleyma því að tvær dúllur eru langt í burtu.

Jæja
Þetta sagði pabbi minn alltaf þegar hann sýndi á sér fararsnið og vildi fá fólkið sitt á hreyfingu. Oftast var þetta jæja sagt í tengslum við heimferð eftir heimsókn. Svona notar fólk misjafna tækni til að koma sínu á framfæri.
Ég er eins og fleiri pirruð og reið við stjórnmálamennina okkar og seðlabankastjórana en er að reyna að senda eins lítið frá mér af neikvæðri orku því ég veit að það hefst ekkert upp úr því nema meiri neikvæðni og verra ástand.
Í gærkvöldi hitti ég gamla saumaklúbbinn minn en þann félagsskap hef ég ekki hitt í mörg ár. Það var alveg frábært að hitta þessar konur aftur og rifja upp gamla tíma. Greinilega hefur ekki alltaf verið leiðinlegt hjá okkur því okkur (mér) datt ýmislegt í hug og það var framkvæmt svo framalega sem það var hægt. Við vorum með ýmsar uppákomur og til dæmis fórum við í eitt skiptið inn í leikhús og fengum lánaða kjóla og fylgihluti, klæddum okkur uppá og tókum á móti mönnum okkar í þessum fötum. Sumir eiginmannanna þekktu ekki strax konur sínar og þurftu að leita litla stund að þeim. Í annað skipti höfðum við síðkjólakvöld og einnig vorum við með skemmtikvöld þar sem þemað var gult og grænt. Það kostaði sumar konurnar mikla leit að finna sér föt í þeim litum en það hafðist og allar vorum við grænar og gular. Þetta voru miklar skemmtanir og undirbúningurinn var frábær. Mikið hlegið og mikið gaman, gaman. En eins og segir í textanum: Síðan eru liðin mörg ár
Annars gengur lífið sinn vanagang, vinna, éta, sofa og heimsækja vini og kunningja. Ég verð að segja að félagslífið í vetur eru með blómlegasta móti miðað við mörg önnur ár á undan. Ég er í bókaklúbbi sem hittist einu sinni í mánuði, handverksklúbbi sem hittist aðra hverja viku, matarklúbbi sem hittist nokkrum sinnum á ári (komið að mér næst) og svo stendur til að hittast aftur í gamla saumaklúbbnum. Ekki sem verst þegar horft er á öll hin árin þegar maður gerði ekki neitt nema að lesa bækur og skila verkefnum
Ég er farin að huga að jólum og byrjuð að kaupa og búa til jólagjafir. Ákvað að vera snemma á ferðinni með þann pakka og gefa mér tíma. En á þriðjudaginn er 11.nóvember sem er einn af stóru dögunum í okkar fjölskyldu. Þá eru þrjú fæðingarafmæli og eitt brúðkaupsafmæli og í ár eru flest þessara afmæli stór. Mamma 90 ára, Ragga 50 ára, Hilmar Daði 9 ára og 30 ára brúðkaupsafmæli Didda og Hafdísar. Þannig að nú þarf að bretta upp ermum og taka á honum stóra sínum í gjafakaupum og bakstri. Segi bara til hamingju með daginn þið öll.

Já, það gerðist. Verkefnið okkar Ragnheiðar um Gylfaginningu er á leið á Skólavefinn Bara spennandi. Þetta eru nú sennilega stærstu fréttirnar þessa dagana fyrir utan að Elva mín kom heim frá USA síðustu helgi. Skrifa vonandi fljótlega aftur hér inn. Þó finnst mér lítil þörf á því svona þegar allir eru heima.

Hanna

Jæja!
Loksins kom að því að ég settist niður til að skrifa smávegis um lífið og tilveruna. Síðustu dagar hafa einkennst af hraða út um hvippinn og hvappinn. Á þriðjudag fór ég til Reykjavíkur og kom Ingu Söndru á Leifsstöð, keyrði til Akureyrar á fimmtudag og var þangað komin um kl. 17.00. Þegar klukkan var að nálgast 21.00 sama kvöld var ég stödd á Dalvík og fór þaðan aftur um miðja nótt. Daginn eftir þvoði ég slatta af þvotti og þurrkaði og var komin út á Dalvík aftur um kl.19.00. Gisti þá nótt útfrá og var komin aftur til Akureyrar um miðjan dag og til Sauðárkróks um eftirmiðdaginn. Þar missti ég af öllum leikjum hjá drengjunum en hitti þó bæði afmælisbörnin og gat óskað þeim til hamingju með daginn. Um kvöldið fór ég til Varmahlíðar og við systur settumst niður og horfðum á tvær bíómyndir og fórum síðan að sofa. Ég var alveg búin á því enda ekki gert ráð fyrir því að gamlar konur séu á svona miklum þvælingi. Ég var svo í samfloti með Ragnhildi og strákunum hingað heim seinnipartinn í dag.
Ég verð að segja aðeins betur frá Reykjavíkurferðinni eða á ég kannski að segja eftirmálum hennar. Þannig er að þegar ég var komin heim hringdi mágkona mín í mig og spurði hvort ég væri nokkuð með lyklana af Clionum þeirra. Ég hélt nú ekki enda hafði ég ekkert fengið hann lánaðan. Ég var jú á mínum eigin bíl. Í dag hringdi bróðir minn í mig aftur og spurði hvort ég væri búin að gá í farangurin minn og leita að lyklunum. Ég var búin að því og ekkert fundið nema lyklana hennar RAGNHILDAR sem hún hafði EKKI skilið eftir hjá mér. Þá náttúrlega komst upp um langa fingur hjá mér og ég þurfti að skila þessum annars dásamlegu lyklum sem heyrðist svo skemmtileg í Aldrei má maður ekki neitt Alltaf þarf fólk að vera með nefið ofan í hvurs manns koppi. En ég allavega fór með lyklana á flugvöllinn strax og ég kom til Akureyrar og ég vona að bróðir minn fyrigefi gamalli konu. Mér finnst ég bara hafa gert góðverk. Þarna er ég búin að spara marga bensinlítra fyrir þetta fólk sem er svo ekkert annað en VANÞAKKLÆTI

Já já, þetta er bara yndislegt líf. Sól og hiti dag eftir dag og ekkert annað að gera í stöðunni en að njóta dásamlegs sumarveðurs og blíðu. Sumarið er búið að vera mér gott, hvíld, friður og fullkomin leti. Varla verið farið í sund hvað þá annað. En svona er þetta bara. Ég er samt búin að prjóna svolítið bæði töskur og sokka sem ég hef svo selt. Gaman að því. Þessa dagana er ég að reyna að hafa mig upp í það að byrja að sauma gardínurnar hennar Elfu Bjarkar en  þá þarf ég að vera inni og því nenni ég bara alls ekki. Ég hef ekki einu sinni litið á undirbúning fyrir næsta vetur hvað þá meira. Sem er í raun mjög undarlegt því síðastliðin sumur hafa farið í vinnu fyrir veturinn á eftir.
En þar sem ég hef í raun ekkert að segja þá bara bless í bili.
Hanna Björg

Velheppnuð ferð til Ungverjalands og yndislegir dagar á þeim slóðum eru að baki. Þessi ferð er með þeim skemmtilegri sem ég hef farið þó hún hafi á köflum verið ansi strembin. Við fengum allar tegundir af sumarveðri, þrumur, eldingar, rigningu, sól og hita. Ég vildi að við í Dalvíkurskóla hefðum verið búin að fara svona ferð mun fyrr því ég segi það satt að núna fyrst kynntist ég vinnufélugunum sem ég er að kveðja. En við erum nokkrar sem erum ákveðnar í að halda sambandi og ég vona svo sannarlega að það verði.
Mánudagur 2. júní var afar rólegur. Við Ragnheiður keyrðum til Reykjavíkur á hennar bíl af því að bíllinn hennar Ragnhildar var bilaður og ég skildi minn eftir svo að hún gæti fengið afnot af mínum. Ég gisti hjá Hafdísi og Didda þessa stuttu stund sem ég lagði mig.

Dagur 1: Þriðjudagur 3.júní.
Um klukkan 03.00 um nótt kom Ragnheiður svo aftur og sótti mig. Við komum við í Hafnarfirðinum og tókum Ástu og Gosiu með út á flugvöll. Síðan lá leiðin til Keflavíkur þar sem ekkert beið okkar annað en bið því klukkan var ekki enn komin á fætur og heldur ekki starfsfólkið á flugvellinum. Loksins varð klukkan þó morgun með árrisulu fólki og opnun flugstöðvar. Við vorum ekkert smá góðar með okkur að vera mættar næstum fyrstar af öllum farþegum Leifsstöðvar og gátum því tékkað okkur mjög tímanlega inn. Síðan tók við endalaus bið á hinum ýmsum stöðum, við tollvarðarhliðið og og við kaffiteríuna enda, eins og áður hefur komið fram, ekki nokkur maður vaknaður á þessari fallegu sumarnótt nema fjögur fögur fljóð af Norðurlandi. Þegar svo loksins öðru fólki þóknaðist að fara á fætur fengum við stöllur þá þjónustu sem okkur bar.
Flugið okkar til Kaupmannahafnar var klukkan 07.00 og stóðst áætlun eins og von var. Á Kastrup var svo lent um kl. 12 að staðartíma og lestin tekin þaðan til Malmö þar sem við eyddum deginum. Ég hitti Rannveigu og Alexander og átti með þeim yndislegan seinnipart. Við gengum um Malmö og skoðuðum miðborgina, þar á meðal yndislegan garð með ýmis konar fuglum. Meðal fuglanna voru frekar gæsir og helsingjar sem kunnu sig betur en gæsirnar.
Flugið okkar frá Malmö til Búdapest var svo klukkan 22.20 og um miðnætti lentum við loksins í Búdapest. Þaðan var svo farið í rútu til Kesckemét og komið þangað um kl. 01.30. Ferðalangar voru orðnir ansi þreyttir þegar þangað kom og til engra stórræðna þannig að allir flýttu sér eins og hægt var inn á herbergin sín og undir sæng.

> >Dagur 2: Miðvikudagur 4. júní.
Við fengum að sofa til 08.0 en þá var ræs og morgunmatur því við áttum að vera mætt í fyrstu heimsóknina okkar kl. 10.00 og að sjálfsögðu vorum við það. Þetta var leikskóli sem við heimsóttum þennan fyrsta dag og þó að upplitið á flestum hafi verið afar bágborið, enda allir eftir sig eftir ferðalagið daginn áður, höfðu allir gaman af. Við fengum að fylgjast með börnunum í leik og starfi auk þess sem okkur sýndur þjóðdans og einnig vorum við látin taka þátt. Ótrúlega gaman. Ég tók fullt af myndum til að vinna með seinna og fékk ýmsar hugmyndir. Okkur var boðið að borða þarna í leikskólanum og að sjálfsögðu fór að dropa þegar við settumst niður með mat okkar. Það kom þó ekki að sök þar sem við þornuðum strax aftur í hitanum.
Eftir leikskólaheimsóknina var farið í grunnskóla og hann skoðaður en síðan áttum við smá stund til að fara í sturtu og taka okkur til fyrir kvöldmatinn. Við borðuðum á veitingastað rétt fyrir utan Kesckemét og þangað fórum við með eldgömlum strætó sem þjónaði því eðla hlutverki að vera rúta. Á þessum veitingastað fengum við þá alverstu fiskisúpu sem ég hef á ævinni smakkað og ég segi það satt að vonda fiskisúpan sem ég eldaði hér um árið var bara góð í samanburði við þennan viðbjóð. Enda var vel drukkið af hvítvíni til að kyngja þessu ógeði. Eftir súpuna fengum við svo aftur á móti frábæran grillmat. Ég ætla að mæla með því að þessi veitingastaður hætti að elda súpur allavega úr fiski. En öll þessi hvítvínsdrykkja gerði það að verkum að sumir komust í annarlegt ástand og urðu frekar skrítnir þegar líða tók á kvöldið. Enda fór það svo að þegar heim á hótel var komið hélt liðið áfram að reyna að losna við vont bragð úr munninum og hvað er betra en sótthreinsandi drykkur til þess? Ekkert. Það var mikið hlegið, mikið sungið og mikið gert af ýmsu öðru. Sem betur fer vorum við einu gestirnir.

>Dagur 3: Fimmtudagur 5. júní.
Klukkan 7 var liðið aftur komið á þá stúfa sem gátu borið og skrölti niður til morgunverðar með höfuðið undir hendinni. Starfmenn hótelsins gáfu okkur skrítið auga, hafa örugglega aldrei tekið á móti svona biluðu liði áður. Þeir sem höfðu heilsu fengu sér matarbita en hinir drukku bara djús og kaffi. Síðan var lagt af stað í skólaheimsókn til fleiri ungverskra barna. Við vorum ekki alveg eins upprifin eins og daginn áður en þó var mörgum hugmyndum stolið til nota síðar. Mér dettur í hug að við höfum verið eins og japanir á ferðalagi. Allir með myndavél á lofti. Eftir að hafa skoðað grunnskólann fórum við í framhaldsskóla staðarins. Þar sem lystin var að koma hjá flestum var afar kærkomið að þiggja þar bollur, vatn, ávaxtasafa og kaffi. Merkilegt hvað fór mikið af drykkjum. Þegar fólk var búið að næra sig örlítið var okkur boðið sæti til að hlusta á fyrirlestur. Því miður hafði ég gleymt myndavélinni minni heima á hóteli þannig að ég á engar myndir af starfsfélugum mínum þar sem þeir sitja undir fyrirlestrinum. Það var dásamleg sjón. Ég var ein af fáum sem ekki dottuðu þarna (ég var búin að ná hvíldinni í barnaskólanum) en margir gáfust hreinlega upp fyrir þungum augnlokum og lögðu þau bara aftur. Höfuð sigu niður á bringur og það meira að segja hjá mikilsmetandi konum. Það var óborganlegt að sjá það.
Loksins lauk þó fyrirlestrinum og við héldum af stað einu sinni enn. Í þetta sinn til að skoða eitthvert útivistarsvæði í Kesckemét og að sjálfsögðu bæinn í leiðinni. Og það er ekki vitleysa. Við gengum í rúman klukkutíma áður en við komumst á útivistarsvæðið þannig að það var fullkomlega runnið af öllum þegar við komum á leiðarenda. Þar tóku á móti okkur leikskólabörn og fóstrur með kaffi og pönnukökur. Síðan var enn haldið áfram að ganga. Ég veit ekki hvað við gengum marga kílómetra þennan daginn en við vorum að giska á að þeir væru á bilinu 6 – 10. Sem betur fer vorum við síðan sótt af strætó-rútunni sem keyrði okkur til baka í framhaldsskólann þar sem við fengum að borða. Það var samdóma álit okkar að ef þetta væri dæmigerður mötuneytismatur mætti taka þetta eldhús til fyrirmyndar. Eftir þennan stranga morgun fengum við frí það sem eftir var dags. Við Ragnheiður herbergisfélagi minn skriðum í kojur og fórum ekki úr rúmi fyrr en sultur sagði til sín. Þá lögðum við aftur af stað í gönguferð með nokkrum öðrum og fórum á frábæran ekta ungverskan matsölustað. Þar fengum við góðan mat og mjög vel útilátin. Ég og fleiri ákváðum að fá okkur forrétt og skildum ekkert í því af hverju þjónninn okkar varð svona skrýtin á svipinn. Við skildum það svo þegar rétturinn kom. Það var svo mikið á diskunum að það var heil máltíð. Það var ekki um annað að gera en bjóða með sér og þannig var hægt að ljúka af diskunum. Enda fór það þannig að við rétt nörtuðum í aðalréttinn. Síðan héldum við aftur heim södd og sæl eftir vel heppnað kvöld. >

>Dagur 4. Föstudagur 6. júní.
Enn var farið á fætur um kl. 07.00 til að vera mætt í skólaheimsókn um kl. 08.00. Við áttum að fá frí til kl. 10.00 þennan dag en því var breytt þannig að sama rútína hélst. Í þetta sinn fórum við í grunnskóla en vorum ekki lengi þar því við áttum boð í kennaraháskólann þennan sama morgun. Þetta var nokkuð það sama og áður, skoðunarferðir um skólana og fyrirlestur um fyrirkomulagið í þeim. Ég var orðin örlítið eftirtektarlaus á öllu því sem fram fór og megnið af upplýsingum þennan daginn fór inn um annað og út um hitt. Rétt eftir hádegið tæmdist svo dagskráin og við komumst í langþráð frí. Það er að segja þar til um kvöldið en þá fórum við öll saman á sögusýningu með hestum um það hvernig vagnstjórar og vegaeftirlitsmenn unnu í gamla daga. Þessi sýning var mjög skemmtileg og á eftir fengu gestir að prófa að sveifla svipum til að láta smella í þeim. Sumir stóðu sig betur en aðrir og sumir stóðu sig vægast sagt mjög illa þar á meðal undirrituð. Enn aðrir börðu sjálfa sig með svipunni og varð einhverjum að orði að það hefði þó allavega verið gott að maðurinn var nú þegar orðinn pabbi. Eftir sýninguna var okkur ekið í hestakerrum að veitingastaðnum en hann var þarna rétt hjá. Þar fengum við ágætan mat en gallinn við staðinn var að á meðan við borðuðum spilaði sígaunahljómsveit og þeir spiluðu svo hröð lög og liðið borðaði í takt við tónlistina. Enda tók borðhald enga stund og allir stóðu upp móðir og másandi. Þó fórum við ekki strax heim heldur ónáðuðum við aðra gesti með söng og íslenskri gleði fram eftir kvöldi. Það var heldur ekki leiðinlegt hjá okkur í rútunni á heimleiðinni en þar hélt gleðin áfram. />>

>Dagur 5. Laugardagur 7. júní.
Loksins kom að því að við þurftum ekki að vakna klukkan 7. Við stöllur ákváðum að stilla engar vekjaraklukkur og ef við myndum missa af morgunmatnum á hótelinu þá væri það allt í lagi. Við sváfum frameftir en vorum þó komnar niður í bæ fyrir hádegi þar sem við fengum okkur hádegismat. Búðir loka klukkan 13.00 þannig að það var lítill tími til stefnu ef við ætluðum að versla eitthvað þó það væri ekki aðalmarkmiðið. Enda var lítið gert af því. Við röltum um bæinn og settumst svo niður á kaffihús. Við vorum ekki búnar að sitja lengi þegar himnarnir opnuðust og allt fór á flot á örskammri stundu. Þá loksins skildi ég spakmæli sem hafði komið fram tveimur dögum áður en það var á það leið að mikið svakalega væri gott að vera veðurtepptur í Ungverjalandi, þ.e.a.s. ef maður situr á veitingahúsi. Þetta kvöld fórum við 20 saman og borðuðum á ágætum veitingastað. Ekki tókst okkur að viðhalda íslenskri gleði þar því staðurinn lokaði klukkan 23.00 og því ekki annað að gera en fara heim á hótel. Ekki voru allir tilbúnir að fara að sofa alveg strax enda síðasta kvöldið okkar í Kesckemét. Því settumst við niður heima á hóteli og áttum ágæta stund í spjalli og rólegheitum.>

Dagur 6. Sunnudagur 8. júní.
Klukkan 09.00 var svo lagt af stað til Búdapest og í þetta sinn með alvöru rútu. Dagurinn var frábær í alla staði. Við skoðuðum kastala, sýnógónu (ekki hef ég hugmynd um hvernig það er skrifað en það hljómaði einhvern veginn svona) hetjutorgið og svo fórum við að sjálfsögðu í siglingu á Dóná. Við fengum frábært veður með rigningarívafi en það var allt í lagi því við gátum leitað skjóls á meðan það rigndi sem mest. Allir komust á réttum tíma í tékk inn á flugvellinum en síðan tók við seinkun og bið í einn og hálfan tíma. Þessi bið tók dálítið á taugarnar því þjónustan hjá flugfélaginu var ekki upp á marga fiska. Til dæmis var seinkunin aldrei tilkynnt á töflu og því stóð fólk upp á endann í röð og þorði ekki að tylla sér. Við sem þurftum að ná lest frá Malmö til Kaupmannahafnar vorum líka pínu stressuð yfir því hvernig okkur myndi ganga að ná flybus-inum á lestarstöðina því þeir hætta að keyra á miðnætti í Malmö. En þetta hafðist allt og við vorum komin í hús í Kaupmannahöfn upp úr kl. 02.00 um nóttina. Það voru þreyttir ferðalangar sem alsælir hentu sér upp í rúm.

> >

Dagur 7. Mánudagur 9. júní.
Daginn eftir fórum við nokkur saman og skoðuðum borgina og litum inn í nokkrar búðir. Kvöldið átti svo bara að vera rólegt og ég ætlaði snemma í háttinn enda alveg búin á því. En það breyttist og að sjálfsögðu fór ég með hinum stelpunum á írskan bar þar sem við hittum fyrir fullt af þreyttum íslendingum sem neituðu að fara að sofa. Á þessum bar var trúbador sem kunni öll lög sem um var beðið og þar sungum við með honum til kl. 02.00 en þá var staðnum lokað. Ekki voru allir búnir að fá nóg þannig að hópurinn minn kom við á karóki bar rétt hjá og þar þurfti aðeins að setjast niður. Við elstu stelpurnar tvær fórum þó fljótlega heim á hótel en þær yngri urðu eftir og skriðu heim rétt á undan sólarupprás.

Ég verð að hæla gistiheimilinu sem við vorum á þarna í Kaupmannahöfn. Það er ekki dýrt, heitir Bethel og er við Nyhavn 22. Út um gluggann minn horfði ég á öll skemmtilegu húsin og eins og einhver sagði: „Þetta er póstkortaútsýni“. Þjónustan hjá þeim þarna er til fyrirmyndar og morgunmaturinn fjölbreyttur og góður. Enda er það alveg á hreinu að ef ég á eftir að gista aftur í Kaupmannahöfn verður það þarna.

Dagur 8. Þriðjudagur 10 júní
Allt tekur enda bæði gott og slæmt og einnig þessi frábæra ferð. Það var dálítið erfitt að kveðja allt þetta góða fólk sem ég er búin að vinna með síðastliðin 3 ár en auðvitað er alltaf hægt að fara í heimsókn. Heimferðin gekk vel fyrir sig og ekkert sem kom uppá þar.
> />>

> >

> >

> >

Annað slagið dett ég í það að fara og skoða bloggsíður hjá þeim sem ég þekki. Og þar kennir oft ýmissa grasa. Mér finnst alveg frábært að lesa sum bloggin og fá þannig að fylgjast með ykkur sem getið aldrei verið heima hjá ykkur á klakanum. Ykkur sem er eirðarleysið í blóð borið eða ævintýraþráin. Ég svo sem skil ykkur á margan hátt en samt, þetta er svo leiðinlegt fyrir okkur hin sem sitjum bara heima og förum ekki neitt. Og reynum eitthvað lítið. Mér finnst samt að þið þurfið verulega að hugsa allt ykkar líf um það að þið erum fulltrúar lands ykkar og sem slíkir að grandskoða alla hegðun og allt sem þið segið. Já, já ég veit hvað þið eruð að hugsa. Nú er gamla orðin alveg galin. Hvað á hún eiginlega við.
Þannig er að ég nefnilega les blogg dóttur minnar í usa reglulega og græt yfirleitt úr hlátri þegar ég les um þær aðstæður sem hún lendir í. Getur ein manneskja verið jafn óheppin og hún? Ég er ekki viss um það en sem betur fer er henni það mjög auðvelt að sjá broslegu hliðina á þessum uppákomum. Sem betur fer eru hin börnin mín ekki jafn ratvís í jafnvafasamar aðstæður.
Það er svo sem ekkert sérstakt að gerast í lífi mínu þessa dagana en ég fann hjá mér smá hvöt að skrifa eitthvað út í buskann. Og það alveg gleraugnalaust. Ég get þó sagt frá því að núna síðastliðið föstudagskvöld var stofnaður leshópurinn Sprungnar blöðrur og kemur nafngiftin að sjálfsögðu til vegna sérstaks hressleika sem hrjáði stofnendur þetta tiltekna kvöld. Stefnuskráin er mjög einföld, að lesa bækur eftir íslenska höfunda og hafa gaman að því að ræða bækurnar eftirá. Loksins er ég að gera eitthvað sem mig hefur lengi langað til. Og það er ferlega góð tilfinning.
Í dag fór ég svo og lét setja sumardekk undir bílinn sem þýðir að vetur er á undanhaldi. Og það er sannarlega léttir. Um kvöldmatarleitið rölti ég einn hring um hverfið og þegar ég var að leggja af stað hitti ég einn nágranna. Við fórum að spjalla og að sjálfsögðu töluðum við um veðrið okkar dásamlega. Það er reyndar ekkert sérlega hlýtt en það er kyrrt úti og glampandi sólskin. Granni minn sem er mikill útivistarmaður sagði allt í einu: Vá, hvað það er gott að vera til þegar veðrið er svona ljúft. Og svo segir fólk að það skipti ekki máli hvernig viðrar. Það skiptir sko máli.
En allavega skiptir það svo miklu máli að ég er meira að segja sest niður við tölvuna hennar Ingu til að láta vita af mér.

Oft spái ég og spekúlera í heilsuna og kemst að þeirri niðurstöðu að ef ég verð veik skiptir það litlu eða engu máli hvað ég geri eftir það. Ástæðan fyrir þessum vangaveltum mínum er sú að ég var að tala við hjartveikan bróður minn í kvöld og sá þá að það er sama hversu mörg fjöll ég klíf eða geng yfir, þá er hættan á hækkuðum blóðþrýstingi eða jafnvel nýrnabilun alltaf fyrir hendi.
Ég stend nefnilega frammi fyrir því eins og öll systkini mín að um miðjan aldur hækkar blóðþrýstingur hjá okkur og gerir okkur lífið leitt og erfitt. Við getum ekkert gert vegna þess að þetta ógeð legst í ættir og ef þú kemst hjá því að hitta þennan óvin, þá ertu heppin(n).
Hvert er ég svo að fara með þessum hugleiðingum mínum? Jú, ég er að hugsa um jarðvistina og það hversu lengi við erum hér á jörðinni. Það vitum við sem betur fer ekki en ef við vissum það, myndum við þá breyta einhverju? Eða myndum við gera nákvæmlega það sama aftur? Myndum við ekki breyta neinu? Ég bara spyr. En þó er það eitt sem ég hef pottþétt lært af lífinu og það er að þakka fyrir fjölskyldu og vini. Þá sem standa með mér í súru og sætu alla leið og þegar fallið kemur þá standa þessir einstaklingar með mér og taka af mér fallið eins og þeir geta. Þetta eru sannir vinir og aðstandendur.
Nú er ég búin að vera ógeðslega væmin eða eins og einhver sagði:„Skýjaglópur“ En stundum þarf maður bara að fá að vera það sem maður er og láta það í ljósi.
Með kveðjum um áframhaldandi vangaveltum,
Hanna

Heil og sæl þið sem álpist hingað inn.

Jæja, ég er ekki versti bloggarinn í bloggheimum og þá á ég við að ég er ekki sú eina sem skrifa sjaldan. Ég er sannfærð um að Elva Hrönn dóttir mín er verri. Og þó er hún mörgum árum yngri en ég. Ég hef verið að líta á síðuna hennar annað slagið og þar hefur ekkert verið skrifað síðan snemma í janúar. Ef þú lítur hér inn Elva mín væri allt í lagi að þú settist aðeins niður og skrifaðir nokkrar línur til að láta vita af þér.

En það sem ég ætla að segja ykkur núna er að ég varð fimmtug þann 27. febrúar síðast liðinn. Það var alveg dásamlegur dagur og áttu börnin í 5. H stóran þátt í að gera hann sérlega eftirminnilegan. Börnin tóku á móti mér með söng, sjóðheitri tertu (50 kerti) og gjöfum.

Um kvöldið komu börnin mín og barnabörn (eitt enn í bumbu) og við borðuðum saman. Þau færðu mér líka gjafir og við áttum yndislega stund.

Á föstudagskvöldið bauð ég hingað heim vinum mínum og vandamönnum og það var ekki leiðinlegt. Ég fékk þvílíkar gjafir að ég er alveg orðlaus yfir þessum hlýhug sem mér var sýndur. Ef þið lítið inn á myndasíðuna mína hjá fotki.com getið þið séð myndir frá þessum dögum.

Dalvíkurfólk var ekki að gera það endasleppt við mig. Starfsmannafélagið færði mér blóm og gjafabréf í dekur í Abaco. Eða eins og ég sagði við einn vinnufélagann að ég væri á leið í slipp. Hann svaraði af bragði: „Ég vona að það fari ekki fyrir þér eins og Grímseyjarferjunni.“

Nú er bara að bíða og sjá því ég fékk nefnilega fleiri ávísanir í slippinn. Ég spyr mig að því nú hvort þetta sé einhver ábending til mín um að ég eigi að halda mér betur til eða hvort fólki hafi bara fundist ég eiga það skilið að ég hefði það gott smá stund. Mér líst þannig á vini mína að þeir hafi allir viljað mér vel.

Kæru þið öll. TAKK.

Hanna Björg

Ég segi og skrifa enn og aftur. Vá hvað ég er ekki dugleg að skrifa hér. Maður gæti haldið að eftir margra mánuða hlé hefði maður eitthvað að segja en það er nú einu sinni þannig að þegar maður heldur að andagiftin ætli að hellast yfir mann, gerist ekki neitt. Eins er það núna. Ég hélt að ég hefði svo mikið að segja en þá kemur bara ekki neitt. Jú ég get sagt frá því að ég var að klára viðbótarnám í íslensku og fæ smá launahækkun út á það. Það er sennilega það eina sem hefur gerst markvert í mínu lífi síðustu mánuði.

Annars er allt gott af mér að frétta. Það bætist við barnahópinn í vor og það leiðist mér ekki. Ég hlakka til að fá lítið barn til að láta mér þykja vænt um og ég veit að ég er ekki ein um það að hlakka til fæðingu lítils barns. Það bíða orðið allir þess dags sem undrið gerist.

Í hvert skipti sem ég kem hér inn er það með góðum ásetningi að skrifa eitthvað markvert og mikilvægt. Það fer þó oftar þannig að efnið sem ég skrifa um inniheldur lítinn vísdóm. Því segi ég í þetta sinn sem og fleiri.

Heyrumst seinna,

Hanna Björg

Það má alveg segja það aftur: Vá hvað ég er ekki dugleg að skrifa inn á þetta blogg. Eins og þetta átti nú að verða fínt. Annars er svo sem ekki margt að segja. Það er bara alltaf þetta sama vinna, éta, sofa og klukkutímarnir í sólarhringnum duga ekki til. Allavega ekki á meðan ég er í þessum annars ágæta skóla. Og það er sér kapituli útaf fyrir sig þetta með skólann. Þannig er að ég á að skila einni vísu í hverri viku en mér finnst ekkert erfiðara en að eiga að semja eitt stykki svoleiðis eftir fyrirfram ákveðnu skipulagi. Og ekki nóg með að ég eigi að semja heldur á ég líka að segja tölvunni sögur alltaf reglulega. Ég veit í dag ekki hvort mér þykir verra. En þetta er bráðum búið og þá verð ég örugglega alveg ómöguleg því þá verður ekkert ákveðið sem ég hef að gera. Aldrei hægt að gera manni til hæfis. En hvað um það. Lífið er alltaf ákveðið skrítið og mér finnst í dag það vera í skrítnara lagi. Elva allt í einu komin til Bandaríkjanna og hætt að búa í Danmörku. Eins og það var gott að hafa hana þar. Mátulega stutt að fara og svo gat maður alltaf bjargað sér í tungumálinu. Eða það allavega held ég. Nú er ég sem sagt hætt að skreppa í heimsókn til hennar Elvu minnar. Því héðan í frá verður það ekkert sem heitir að skreppa. Það þarf að undirbúa svona ferðalag með einhverjum fyrirvara og fá einhverja uppáskrift um að þú megir koma inn í landið. Eins og við séum hryðjuverkamenn með alvæpni. Hversu stórt brot af þjóðinni kann að fara með vopn og sprengjur? Við erum svo værukær að ég er viss um það að við erum mjög fá próstent.

Ég ætla bara að segja þér Díana þó seint sé að mikið hefði ég gaman af því að hafa þig með í gönguferðir eitt sumar. Ég var reyndar ekki eins dugleg í sumar og ég hafði hugsað mér en rölti þó upp að Hraunsvatni og prílaði upp á Hverfjall til að hafa gaman af sjálfri mér. Og að sjálfsögðu til að segja að ég hefði þó farið upp á eitthvað. Þetta voru yndislegar ferðir, stuttar og hæfilegar handa mér og mínum biluðu hnjám. En þetta voru líka einu ferðirnar sem ég fór fyrir utan Fálkafell - Kjarnaskóg. En þetta stendur til bóta og næsta sumar verða skipulagðar ferðir sem átti að fara í sumar. Og ef þær verða ekki farnar þá, ja þá má geyma þær aðeins lengur.

En nóg af ekki neinu í þetta skiptið.

 Hanna Björg

Loksins kom að því að ég fór að fara í þær gönguferðir sem ég er búin að tala um í mörg árléttar fjallgöngur. Í fyrradag gengum við Ragnhildur og Elva á Hverfjall og í gærkvöldi gengum við Elfa Björk inn í Kjarnaskóg með því að fara fjallið frá Fálkafelli. Veðrið í báðum ferðunum var dásamlegt en það sem kom mér helst á óvart var það hvað það var miklu meiri gola uppi í fjöllunum heldur en niðri á láglendinu. Þannig að nú er ég búin að læra það að ég þarf að hafa yfir eyrunum þegar ég fer í svona ferðir. Á næstunni hef ég hugsað mér að fara annan túr í Kjarna og vera þá neðar í fjallinu því við Elfa fórum mjög ofarlega þannig að við misstum af brúninni. Ég held samt að henni hafi verið alveg sama vegna þess hversu lofthrædd hún er. Það kemur mér á óvart hvað ég er miklu minna lofthrædd núna þessi síðustu ár heldur ég var hér áður fyrr. En ég finn þó alveg til í fótunum þegar ég stend uppi á einhverri brún og horfi niður. Lofthræðsla getur verið afar hvimleið og dregið úr því að maður geri það sem mann langar til. En hvað um það, báðar þessar gönguferðir voru dásamlegar og núna er verið að skipuleggja fleiri svona ferðir. Ragnhildur ætlar að fara með mér gömlu þingmannaleiðina yfir Vaðlaheiði og allir eru tilbúnir til að fara með mér upp að Hraunsvatni og Nykurtjörn. En þetta eru þær ferðir sem fyrirhugaðar eru núna fram að göngunni yfir Heljardalsheiði. Góð æfing fyrir langa göngu. Síðan langar mig að fara í útilegu austur á Jökuldal og eina bílferð á Laugarfell en þangað hef ég aldrei komið. Mig hefur langað í bíltúr þangað í mörg ár en aldrei haft neinn bíl til að komast þangað. Nú er tíðin þannig að ég get fengið lánaðan bíl til að komast og nú ætla ég að fara. En ef ég ætla að ná þessu öllu fyrir vinnubyrjun þá verð ég nú líklega að halda vel á spöðunum og vera skipulögð. Bara verst að það er ekki alltaf sumarblíða og sól á Íslandi á sumrin

En eigið gott sumar áfram og haldið sólskinskapinu á lofti.

Hanna

Ekki veit ég hvað er að angra veðurguðina þessar vikurnar hér á Jótlandi. Kannski eru þeir bara að vera góðir við mig vegna þess að þeir vita að ég er ekkert að flækjast mikið úti. Hér er búin að vera mikil vinnutörn og er henni nú alveg að ljúka. Við erum búnar að pakka búslóðinni hennar Elvu niður í kassa og aðrar umbúðir og búnar að koma henni þ.e. búslóðinni í gám. Við erum líka búnar að mála íbúðina og langt komnar með önnur þrif þannig að það hefur ekki verið mikið um frítíma En nú er þessari vinnu sem sagt að ljúka og alveg að verða kominn tími á heimferð og um leið smáslökun áður en næsta vinnutörn byrjar. Ég er alvarlega að spá í það að gera ekki neitt fram að mánaðarmótum nema í liggja í leti og fara í léttar gönguferðir svona inn á milli

Núna um helgina er ættarútilegan og við Elva vorum að tala um það í gærkvöldi hvort við ættum ekki að fara út á grasflötina hér fyrir utan með gítar og fleira og fá smá útilegufíling. En við sóttum bara gítarinn og sungum af hjartans list nokkra stund og hugsuðum heim. Að sjálfsögðu finnst okkur ekki gott að missa af þessari dásemdarhelgi en komumst svo að þeirri niðurstöðu að hinir væru verr settir vegna þess að við erum ekki hjá þeim En svona er þetta bara. Það er ekki hægt að vera allsstaðar í einu.

Núna erum við á leiðinni í matarboð hjá vinafólki Elvu og síðan ætlum við að taka daginn rólega. Það er meira að segja verið að spá í dýragarðsferð. Við fórum saman fyrir þremur árum í þennan ágæta garð en þá í október og dýrin voru flest inni þannig að það má segja að það sé nauðsynlegt að fara eina hefðbundna ferð. Svona til að fá rétta mynd að hlutunum.

Hanna